ghajarboys

جامعه مجازی فرندفید به مثابه یک جامعه ی واقعی است. آدمهایی از سرتاسر جهان به این دنیای مجازی می آیند و حرف های دلشان طرز تفکرشان را بیان می کنند. در ادامه کامنت های زیر یک فید مثل کامنت های یک وبلاگ است شاید بیشتر شاید حتی با کیفیت تر و این مسئله باعث می شود دیالوگ بین آدمها شکل بگیرد و جامعه مجازی را مثل یک جامعه ی واقعی اما کوچک نشان دهد.

دو ماه مستمر در فرند فید هستم هر روز و هر شب و نکاتی در این دوماه به آن پی بردم که برایم جالب و تاسف برانگیز بود. فرندفید قبل از انتخابات تا حدودی مکانی بود که کسی با کسی مشکل نداشت اما بعد از انتخابات و حوادث بعد از آن آدمها دو دسته شدند مثل یک جامعه واقعی و چیزی که این وسط عجیب هست رفتار سبزها ست. سبزها خبر ها و لینک ها و عکس ها و طرز تفکر خود را به اشتراک می گذارند و آن طرف هم به اصطلاح ارزشی ها خبرها و لینک ها و طرز تفکرشان را به اشتراک می گذارند. چلنج این وسط در کامنت ها رخ می دهد. فحش و مسخره کردن  فقط بخشی از این برخورد است  و در ادامه به بلاک کردن و تحقیر کردن همدیگر می رسد. آنجا که اکثریت سبزها به ارزشی ها  می گویند عرزشی و صدای مخالف خود را بلاک می کنند تا فیدهای مخالف فکر خود را نبینند.

این گونه رفتار شاید برای  برخی ارزشی ها قابل هضم باشد اما برای جنبشی که می خواهد آزادی و دموکراسی را رقم بزند رفتاری کاملا زننده هست. آنجا که توان صدای مخالف را در جامعه مجازی نداریم آنجا که نمی توانیم  تحمل کنیم حضور مخالف خود را آنجا که کارمان به تحقیر می رسد دیگر اثری از جنبش نخواهد بود جز آشوب های خیابانی و اسپری کشیدن روی در و دیوار و توپیدن به موسوی که چرا رادیکال نیستی و...

این جنبش سبز اگر با به ثمر رسیدنش می خواهد ببندد می خواهد مخالف خود را تحمل نکند می خواهد مخالف خود را تحقیر کند و شاید آخرش همان راهیی که انقلابیون 57 در دهه 60 رقم زدند را رقم بزند همان بهتر که در دم خفه شود و باری دیگر نسل هایی را نسوزانیم.

یکی از اصول دموکراسی تحمل صدای مخالف است  آزادی واژه ای است که فریاد می کنیم اما برای آن تره خورد نمی کنیم. باید به آزادی پایبند بود باید به اخلاق و مهربانی پایبند بود باید تحمل کرد باید تحقیر نکرد  باید گفتمان را جاری کرد باید جامعه ای عاری از خشونت را رقم بزنیم آنجا که تخم نفرت کاشته می شود نهالی سبز در نمی  آید آنجا نهالی برای دموکراسی و آزادی در نمی آید آنجا نهالی از عقده های فروخورده 30 ساله شکل می گیرد که می خواهد خشونت پس آن بغض 30 ساله را نشان دهد.

+ آسیب شناسی جنبش سبز:  بخش اول- بخش دوم- بخش سوم

 

اگر کارگردانی و افتاده ای به کمبود تخیل، سوژه ای برگیری و نقش یکی از همان شخصیتهای کانون خورشید را بدهی به یکی از آنجلینا جولی های وطنی تا لازم نباشد بنشینیم و بر سرگذشت خانم کالینز در فیلم بچه عوضی در دهه بیست میلادی گریه کنیم. تا اگر خبرنگاری و از اخباری که بر تارک روزنامه ها می نشانی و خود به تنهایی می شوی خالق ِ خبر و مشعوف می شوی از این مخلوقی که تو را نیز بر صدر نشانده بفهمی که خبر اینجاست و تو اینجا نیستی. تا اگر از آنهائی هستی که از ترس متهم شدن به پوپولیسم و یا خسته از خلق گرایی پیشین، مدتهاست پا از کمر-کش شهر پایین تر نگذاشته ای و نام این تغییر را گذاشته ای جانشینی جامعه مدنی به جای توده گرایی سابق، بفهمی تا کجا از قافله مدنیت پرتی و خبر نداری. مقصود اینکه اهل هر طیف و طایفه ای که باشی و دوستدار زندگی و خواهان تماشای عکسهایی درباره آن، حجت سپهوند مجبورت می کند با سرزدن به خانه خورشید واقع در دروازه غار، به خودت سربزنی : یا برای اینکه از همین خودت خجالت بکشی، یا اینکه خودت را به یاد آوری، یا اینکه خودت را با همه دغدغه های حقیرت فراموش کنی. عکسهایی در باره زندگی در جایی که زندگی در آن به بایان رسیده هم کاری است. همین دیالکتیک مرگ و زندگی شاید مخاطب را به واکنش وادارد

از آنجایی که نمی شود به بلاگفا اعتماد کرد و ممکن است یهویی وبلاگ را به باد فنا بدهند که در این مورد هم ما مسبوق به سابقه هستیم بنابراین دنبال سقفی هستم که بروم از اینجا همانند دیگر دوستان بلاگی. اما راستش از طرفی دلم هم نمی آید. این همه سابقه و علایقی که هرکدام از این پست ها برایم خاطره است و  همچنین آرشیو اینجا را رها کنم و به وبلاگ جدیدی هجرت کنم.نمی دانم واقعا چه کنم. اما بزودی تصمیمم را می گیرم . موفق باشید

با سلام خدمت همه ی دوستان. متاسفانه امسال سال خوبی نداشتم امسال که سال ۸۸ باشه اولش که پدر بزرگ در کما بود تا تابستان که به آن دنیا رفت و در همان تابستان هم برادرم راهی اوین شد آنهم از جریاناتی که بر همه ما تلخ گذشت. امسال سال خوبی نبود چون همانطور که آرشیو وبلاگم را نگاه می کردم افتضاح کار کردم و چیز آنچنانی امسال ننوشتم نمی دانم چرا اما خب نشد. اما انگار پاییزش هم خوب نیست از همین هفته های اول پاییز غم و غصه به من هجوم آورد و آنی که می باید می بود رفت و با بی وفایی هم رفت گفتنش از شرایط حاضر سخت است و نه فقط او که رابطه ای که انسان با خدای خودش و دیگرانی دارد هم دچار تزلزل می شود. امیدوارم این تجربه سخت و دردناک نصیب کسی نشود که امیدواری بی خودی است. حرف زدنش و به یاد آوردنش که همیشه مثل یک کابوس همراه انسان است بی فایده است. برادر می گوید در این مدتی که نبود و حالا آمدم دوستان و  نزدیکانم را شناختم کسانی که با هم دوست بویدم دیگر سراغی نمی گیرند و این تراژدی ماجراست بعد از آن فکر کردم که خب زندگی ادامه دارد. آری زندگی با تمامی ورود ممنوع هایش ادامه دارد ولی چه ادامه دادنی؟

سال ۸۸ خوب نبود چون تجربه دردناکی را پشت سر می گذارم  و نمی دانم چگونه شد که یقیینی ۱۰۰ درصد به صفر درصد رسید؟ چطور بر بالکنی یاستاده ای ویکباره زیر پایت خالی می شود؟ منو بگو که هی می  خوام ننویسم و از این شرایطی که اشک که هیچ غصه اش بیشتر خار به تن آدم می مالد بیان نکم اما نمی شود. ۸۸ خوب نبود چون نه زیاد عکاسی کردم و نه فتوبلاگم را مثل قبل آپ کرده باشم. گفتم هم فالی باشد هم تماشایی و شما را به دیدن عکسهایی از ماه های : ژانویه  فوریه  مارس و آوریل دعوت کنم. در این میان عکس های  شعار نویسی بر ضد حسنی مبارک در تهران   / محل دفن اسرائیل   /  خلوت یک پسر در مترو /  نیایش  /  شهر تهران  / شاخه ی یخ زده     / دره  / آفتاب پشت ابر / قاصدک / تردید /  doneky and view of tehran    / جوان نمکی در خیابان     و  نوازش   از عکسهایی است که به نظرم زیبا تر و جذاب تر هستند.                             

people and snowy mountain مردم و کوه برفی   کمک به مردم مظلوم غزه؟   sky is mine آسمان مال من است    foggy خیلیا پیاده رفتن خیلیا شدن سواره    محل دفن اسرائیل

tehran air and milad tower برج میلاد در هوای آلود...    popular protestations of Iran against the Israeel...    today snowfall بارش برف امروز   on wall شعار نویسی بر ضد حسنی مبارک در تهران    just cat نماهایی از یک گربه   ya abolfazl abbasیا ابوالفضل عباس

tehran sun rise طلوع خورشید تهران 

 

• amir farbod امیر فربد   cheerless sky آسمان غمگین   boy in metro خلوت یک پسر در مترو   iranian girl with boot دختر ایرانی با چکمه   orange پرتقال خونی
• down with ahmadinejad on wall in tehran دیوار نوشت...   zoom on raindrop قطره آب   bawl فریاد   MAHAN ماهان   tehran view نمایی از تهران   very far very near
• mauve flower گل بنفش   chant نیایش   night and snow شب و برف   snowfall in highway بارش برف در بزرگراه همت   today snowfall بارش برف امروز   my flower in home گلهای خانگی من   tehran city شهر تهران   kolakchal پناگاه کلکچال تهران
• ice branch شاخه ی یخ زده   smile خنده   contact ارتباط   face 
• • church and spring کلیسا و بهار   valley دره   pool برکه   cloud back sun آفتاب پشت ابر   spider عنکبوت   ganjnameh waterfall آبشار گنجنامه
  • Plum آلو قجری   Dandelion قاصدک   خرافه   chick dream رویای نوزاد
  • antedate سبقت غیر مجاز   tulip گل لاله   anjan artificial صنایع دستی زنجان
  • zanjan بنای تاریخی رختشویخانه زنجان   just dog سگ   zolaykha زلیخا قبل وبعد از معجزه   bloom   Al-Masjid al-Nabawi مسجد نبوی. پیامبر اسلام
  • dusk آسمان گرگ و میش   burgeon جوانه زدن درختان ولی عصر در آستانه بهار   blossom شکوفه   milad tower and sunset برج میلاد و غروب آفتاب
  • mountaineer in snow کوهنوردی تهرانی ها در ارتفاعات...   in city فرش پهن کردن و چهره زشت شهر    کمک به غزه در قبض موبایل   hi spring سلام بهار  

• rotten , dead crow کلاغ مرده   indecision تردید   doneky and view of tehran
• yummy flower گل زیبا   the face of poorness in the Tehran streets چهره ف...
• caress نوازش   ants world دنیای مورچه ها   ali daie finish مقتول مرحوم علی دایی
• hoffenberg in tehran metro دلستر آلمانی در متروی ...   tehran: after rain تهران: پس از باران   nice peacock طاووس زیبا   depauperation جوان نمکی در خیابان شریعتی   intimation? شیمی فقط کروبی   tehran today امروز تهران

دیدار سوپراستار سینما با احمدی نژاد

خبر بالا اگر واقعیت داشته باشد باید گفت که آقای گلزار اگر فکر کرده اید با این اقدام رفع تعلیق خواهید شد درست فکر کردید اگر فکر کردید تهیه کننده ها باز سراغ شما می آیند و باز به سینما بر می گردید درست فکر کردید اما آقای گلزار اگر تا دیروز مردم عاشق چشم و ابرو و نحوه بازی کردنتان بودند امروز مردم به دلها نگاه می کنند به اراده ها به شجاعت ها. امروز مردم سوپر استارشان باید شجاعت داشته باشد باید تن به هر ذلتی ندهد. آقای گلزار بایست سوپر استار دلها شد.

مطمئن باشید در آینده مردم سراغی از بزدلها و ترسو ها نمی گیرند

امید و نومیدی عناصری هستند که در یک نسل بیشتر و در یک نسل کمتر وجود دارند. این روزها فکر می کنم  که نسل دوم نومید تر و نسل سوم امیدوارتر به آینده نگاه می کنند. هرچند از شانسم به پست آدمهایی می خورم که کلا نومید هستند. اینها گفتگوهایی است که با دوستانم داشتم هرکدام رو جدا کردم  تا به شفافیت بحث بیشتر کمک کنه

یک پدر شهید: ای بابا چه فرقی می کنه؟ این بره؟ اون میاد وضعمون تغییر نمی کنه و هیچی نمیشه آخرشم همین آش و همین کاسه است. یعنی اتفاقاتی که افتاده و در حق کسانی که ظلم شده حالا همونا بیان بازم وضع همینه و دزدی و اینا هست.

یک پدر بازاری : من طرفدار موسوی هستم اما واقعا این اعتراضات نتیجه ای داره؟ بیانیه ۱۱ موسوی چیز خاصی داشت؟ به نظر من که چیز خاصی نداشت یه سری چیزای معمولی گفته کلا فایده نداره

یک نسل سومی که حالا دکتر هست: ببین عمق چیز رو که میگی الان هست ما اون موقع توی کوی دانشگاه دیدیم اون موقع عمق چیز بود و از اون به بعد من فهمیدم جریان چیه دیگه الان این مسائل برام هیجان انگیز نیست و مهم هم نیست. در واقع اون زمان ما دانشجو بودیم و توی حرارت اون زمان اون اتفاقا افتاد  اینم مثه اون موقع است تا بوده همین بوده

یک مسئله ای که کلا از نسل دومی که اکثرا نومید هستند ( چون بهرحال ۳۰ سال پیش کاری کردند که به نظر برخی هاشون اشتباه بوده و  ممکنه حتی احساس عذاب وجدان هم داشته باشند)  می شود فهمید اینه که اونها به دلیل ذهن منفی انگاری که دارند چشم امید به آینده را ندارند و در مورد بعضی نسل دومی هایی که البته سنشون ۳۰ سال میزنه بلکم بیشتر باید گفت کلا سوابق ذهنی دوران قبلی که تجربه کردند و تجربه تلخی هم بوده باعث شده که اونها نسبت به آینده نومید باشند. نکته ای که هست اینه که اونها معتقدند اینم مثل رویدادهای گذشته است. فکر می کنم اتفاقات اخیر اصلا مثل گذشته نیست و این دوره زمانی با همه دوران فرق می کند این مسئله را می شود از شعارنویسی ها نه در تهران و بالا شهرش که در بازار مرتجع ترین مرکز تجارت ایران  و سنتی ترین مکانی که تجار حضور دارند فهمید نه تنها شعاری مثبت نه تنها تشویق به حضور در روز قدس بلکه شعار نویسی هایی با  تم <<مرگ>> . دوران دوران عجیب و غریبی است دوران دوران تکراری ایی در ایران نیست. در این دوران از نامه خواهر شهید باکری تا زن آیت الله صدوقی گرفته تا نامه دکتر سروش همگی گواه بر جامعه ای دارند که شکاف در آن رخ داده. شکاف نه میان مردم و دولت که آنهم هست شکافی که در میان مردم رخ داده. باور کنیم که شکاف میان ملت رخ داده و رادیکالی تر هم شده است. در شبکه اجتماعی فرندفید اگر عضو باشید می توانید دوستانی را بیابید که در پی اعلام موضعشان از طرف دوستی که ماه ها باهم بودند بلاک شدند و حتی فحش  و بد بیراه شنیدند. فضای ملتهب فرندفید برای هر جامعه شناس و روانشناسی می تواند جالب باشد.

ایران در دوره ای مانده سرنوشت ساز و تاریخ ساز در دوره ای که شاید هیچ گاه چنین شکافی میان ملت ( که مثلا  حتی در خانواده و بستگان هم اختلافات  و طرز تفکرات مختلفبه شکل دعوا و نزاع باشد کمی غیر منتظره است) نبوده و اینکه آینده چگونه به ما لبخند می زند یا شرمسارانه پلک هایش را می بندد  و .. مشخص نیست

چند هفته پیش بود وقتی داشتم غوره پاک می کردم کمرم کمی درد گرفته بود  چند روز بعدش  در تماس با دوستم ازش پرسیدم شماها غوره / لوبیا سبز/نخود سبز/ باقالی و غیره و ذالک پاک می کنید یا که نه از بیرون آماده می خرید؟ و دوستم هم در پاسخ گفت نه ما وقت نداریم و از بیرون آماده می خریم

بعد از اینکه تماسم تموم شد به این فکر کردم که یعنی اونایی که وقتشون رو برای شستن ظرف و پاک کردن  و سر و سامون دادن به مواد غذایی که می خرند و خلاصه کارهای خانه تلف نمی کنند خیلی از زندگی جلو ترند؟ یعنی آنهایی که ماشین ظرفشویی ماکرویو و کلی تجهیزات مدرن و پیشرفته در خانه و آشپزخانه دارند و کمک کارشان هست یا که با وجود توانایی جسمی خدمتکار هفته ای یکبار برایشان می آید یا که همه چیز را آماده می خرند حتی غذای روزانه شان را در زندگی خیلی جلو هستند؟

سوال دیگری  در ذهنم پر رنگ شد  و آن این بود که دنیای مدرن ما با این تجهیزات و امکانات رفاهی که می خواهد زمان را برای ما نگه دارد و از تلف شدنش جلوگیری کند چه چیز به ما داده که دنیای سنتی نداده؟ این  پیشرفت فقط به واسطه گذر زمان است یا که نه واقعا پیشرفتی کیفی است که کمک می کند آدم زندگی بهتر صلح آمیز تر عاقلانه تر انجام دهد؟  به این می اندیشم  و معتقدم که دنیای مدرن با تمام کمک هایش تفاوت فاحشی با دنیای سنتی به لحاظ رشد و توسعه انسانیت ندارد. 

جنگ ها هنوز هستند دیوانه ها هنوز حضور دارند بیماری های لا علاج هنوز وجود دارند دنیا فرقی نکرده مثل یک دایره به خود می پیچیم فقط فکر می کنیم در حال پیشرفت هستیم فقط فکر می کنیم

---- قصدم از مثال های بالا تخریب و مسخره کردن اعمال و فعل های مدرنیته که ممکن است همه ما انجام بدهیم نبود اینها فقط مثالهایی برای افکارم بود. 

کوکان در نقاشی کشیدن همیشه یکسان نقاشی نمی کشند گاهی روحشون شاده و گاهی روحشون غمناکه عینا تاثیر این روحانی شون در نقاشی هاشون مشخصه. نه تنها کوکان که بزرگسالان هم در فیلم هاشون در عکس هاشون و اثر های خودشون تاثیری که اطرافشون روی روح و مغزشون گذاشته در اثر خودشون مشخص است. آنروزها  به این فکر می کردم زمانه زمانه جهیدن است جهیدن از سنت های غلط  و فرود آمدن از مدرنیته با شیله و پیله. آنروزها درونم تضادی بود بین دین و مدرنیته و سنت و خلاصه از این قسم چیزها ( دیگر از گفتن چیز هراس ندارم چرا که رئیس جمهور محترم خودش چیزگوست). از همان رو بود که از اون عکس قبلیه خوشم می اومد و اون عکسی که به همراه پسرعمو و پسر عمه عزیز سوژه شدیم و  در دل کوهستان به هوا پریده بودیم انداختیمش. و در وبلاگ گذاشته بودم.

حال اما از عکسی که گرفته ام خوشم می آید. به این فکر یم کنم که زمانه  کنونی مثل آبکش دارد سره را از ناسره تمییز می دهد. به اینکه اگر دیروز سه تا بودی ممکن است فردا دو تا شوی به این اگر دیروز می جهیدی امروز باید بایستی به این که اگر دیروز برایت روشن نبود تضادی تو را اذیت یمی کرد امروز باید بایستی آنهم در شب. و چه بسا که هنر این ایستادن آنهم در شب بیشتر از اندیشه دیروز است؟ دورنمای من و تو امشب مثل این عکس روشن است ساعاتی تا صبح باقی نمانده؟

وقتی ما همه یک نوع می اندیشیم هیچ یک از ما نمی اندیشد.

                                                                                               والتر لیپمن

امامزاده زید تهران نه از آن جهت که روزهای سه شنبه همیشه میزبان رحیم مشایی  است و نه از آن جهت که در قلب بازار تهران است و نه از آن جهت که متهمانی اعتراف کرده اند که قصد بمب گذاری در امامزاده زید تهران را داشته اند مشهور است امامزاده زید تهران با بنای قدیمی اش و با آیینه کاری و کاشی کاری منحصر به فردش که متعلق به زمان ناصر الدین شاه قاجار است و همیشه چشم توریست ها و جهانگردان را به خود حیرت زده می کند نه تنها مکانی مذهبی بلکه مکانی تاریخی است در کنار امامزاده زید تهران هم مقبره یک شازده به نام لطفعلی خان زند هم وجود دارد و البته من متعجبم که ناصر الدین شاه  قاجار چطور با توجه به اینکه مرمت این امامزاده را به عهده گرفته و کاشی کاران زبردستی را استخدام کرده بود برای این کار . و به اصطلاح کلی زحمت کشیده بود برای مرمت این بنای تاریخی چطور  قبر دشمن خونین جدش لطفعلی خان زند را نابود نکرده؟ مگر این شاهان قاجار  که در کتاب های درسی توی کلمه مان کردند که چیز بودند چطور آن موقع قبر ایشان را نابود نکردند؟ نبش قبر نکردند؟

از اینها که بگذریم سخن من جای دیگری بود که به این جا کشید. کنار امامزاده نشسته بودم و با دوستی که بیش از نیم قرن از سنش می گذرد و از جوانی اینجا می آمده صحبت می کردیم می گفتم چرا دور مقبره فرش پهن نمی کنند؟ فقط سنگ است؟ خب طبیعتا برای مردم سخته که روی سنگ کنار مقبره نماز بخوانند با خنده جوابم را داد : که یکدفعه با  اینها ( کسانی که عهده دار مسئولیت امامزاده هستند) سر این قضیه بحثم شد و گفتند چون نماز فردی چی چی نیست باید نماز جماعت خواند و ... این دوست ما خندید و گفت اینها فکر می کنند با زور می شود مردم را به نماز جماعت فراخواند. مورد دیگر هم این است که چهار فرش وقف این چهارگوشه دور مقبره است که می بینی اینجا نیست. پرسیدم مگر وقف نیست وقتی کسی وقف این محیط کرده باید اجرا شود گفت ای بابا اینا چه می دونن وقف یعنی چی.

سرتان را با این خاطرات مذهبی و شاید به درد نخور درد نمی آورم که حتما دارید میگید ای بابا کارمون از نماز فردی و واجب و اینها گذشته بحث بحث دیگری است امروز. آره حق باشماست بحث بحث دیگری است سخن من هم از ذکر این دو مورد جالب این بود که عهده داران مسئولیت امامزاده که طبعا دیندار هستند به اصول دینداری مثل لا اکراه فی الدین و به اصل مبرهنی چون وقف که آیت الله خمینی هم اشارات مستقیمی به آن داشتند هم نمی کنند چه رسد به ...

قبلا فکر می کردم ما فقط نفت داریم کمی بعد فکر کردم ما اس ام اس و تلفن و اینها را داریم کمی گذشت و مشخص شد چیزی به نام صدقه داریم و حالا وقتی هر روز می بینم چه پولی سرازیر مقبره های امامزاده ها می شود (که از بد حادثه خرج مرمت و بازسازی این مکان های مذهبی و تاریخی و اطعام به مردم هم  نمی شود ) بلکه اداره اوقاف هپولی می کند فهمیدم ما فقط نفت نداریم چیزهای دیگری هم داریم

راستی هپولی رو همینجوری می نویسن؟ نکته دوم اینکه من متعجب می شوم که چقدر توریست و جهانگرد میان همین امامزاده و از دیدن آیینه کاریش کف بر می شوند و هی عکس می گیرن و متعجب به بالا نگاه می کنند جالبیش اینه که ما از بس این آیینه کاری و کاشی کاری رو دیدیم برامون معمولی شده اما برای اونا...