همه چیز از سوت پایان بازی ایران و پرتغال تمام شد البته بعضی ها می گن که همه چیز از گل دوم مکزیک تمام شد
سال هاست که تمام شده چندین سال است که تمام شده فوتبال ایران به غیر از 4 تا دریبل علی کریمی و تجربه های مثل مهدوی کیا و دایی و هاشمیان و... دیگر چیزی برای گفتن ندارد ( بی شک اگر بخواهیم از ضعف های فوتبال ایران سخن بگوییم باید فردوسی یی را پیدا کنیم تا شاهنامه ای بنویسد
روزنامه ها همه از برانکو شاکی هستند که چرا نتوانست مکزیک را ببرد یا چرا مقابل پرتغال ایران کم اورد همه از اخراج برانکو می گویند اورا چنان می کوبند که دیگر جایی برای انتقاد سازنده وجود ندارد همین چند سال پیش بود اورا پرفسور کردند و کلی از او تعریف و تمجید می کردند پرفسور کجا بود؟ او یک مربی ساده از اروپا بود یک تمرین دهنده نه یک مربی نه یک بدنساز
از عادات ماست یکی را تا خوب کار کند چنان پیازش را داغ می کنیم که حد ندارد تا می بازد پتک بر سرش می کوبیم
عروج و فرود قصه تکراری است برانکو را تا برد بالا بردیم و شلوغش کردیم و تا باخت او را به زیر بردیم و باز هم شلوغش کردیم
سال ها گذشت تا بفهمیم لیگ ما نیاز به حرفه ای بودن دارد و وقتی فهمیدیم تا وقتی با ان برسیم باید زمان طی کرد مشکل باخت ایران به تیم های بزرگی چون پرتغال و مکزیک ریشه ای است ریشه در این دارد که لیگ ان ها حرفه است مربیان لیگ انها حرفه ای ند و بازیکنان انها مثل جواد نکونام بچه بازی در نمی ارن و توپ را برای ارضای خود به زمین بکوبند
انها در لیگ شان بدنساز های حرفه ای دارند و مربی تیم ملی شان ادعای همه چیز نمی کند که همه کاره ام لاولپه و اسکولاری مدعی این نیستند که من چون مربی ام پس بدنساز هم هستم
زمانی که کره جنوبی پروسه ای را اغازکرد تا دربین نامیان فوتبال جهان باشد ابتدا لیگش را حرفه ای کرد زودتر از تمام تیم های اسیای انها حرفه ای شدند بعد از ان به سراغ سبکی از فوتبال رفتند و ان را دنبال کردند انها کار را با مربیانی از هلند اغاز کردند و هنوز هم ادامه می دهند لیگ انها مثل ایران این طور نیست که یک مربی از کارخانه شکلات سازی از کرواسی بیاورد یک مربی از ناکجا اباد برزیل یک مربی از ترکیه یک مربی از هلند و هزارن مربی بی نام و نشان کرواتی .
انها یک سبک از فوتبال را دنبال کردند و به ان با برنامه ریزی می رسند این مثال کره جنوبی عینا در مورد ژاپن هم صدق می کند انها عاشق برزیل بودند و سراغ مربیان و بازیکنان برزیل رفتند و می بینیم که موفق هم هستند
لیگ یک کشور سراغاز و پایان یک تیم ملی است اما نباید کادر فنی یک تیم ملی را هم فراموش کرد فکر نمی کنم در بین 32 تیم در جام جهانی یک تیم دو مربی دروازه بان اوراقی داشته باشد ( که یکی از سطح دانش امروزی فوتبال چیزی نمی داند و دیگری پایش لب گور است) و مربی بدنساز نداشته باشد
هیچ گاه در این دو دیدار از تیم ملی افسوس نخوردم و ناراحت نشدم و اعصاب خود را داغون نکردم سقف فوتبال ما همین است باید با واقعیات کنار امد واقعیت تلخ است
