علیرغم میلم به نشست وبلاگ نویسان با نامزدهای اصلاح طلب شورای شهر، بر ان شدم که بروم. گفتم علیرغم میلم چون واقعا دوست نداشتم بروم اما چون فرصتی بود برای عکاسی تصمیم گرفتم که بروم چند عکسی را بگیرم.
رفتنه:
یک چیزی در حدود یک ساعت منتظر در خیابان شریعتی به انتظار اتوبوس.
ظاهرا به این دلیل که جلوی سفارت انگلیس خیابان شریعتی، به علت حفاری های مترو خیابان نشست کرده بود ترافیک عظیمی را سراسر شریعتی در بر گرفته بود اتوبوس های پر از مسافر که به زور درشان بسته و باز می شد و عابرین و دانشجویانی که پیاده روی را ترجیح داده بودند به سرعت ترافیک.
برگشتنه:
در خیابان انقلاب صدای اژیر امبولانس کر کننده بود عابری نبود که به امبولانس از شدت سروصدای زیاد نگاه نکند، من فقط دعا می کردم که در ترافیک خیابان انقلاب این مریض فوت نکند.
این سلسله رویدادها واقعا ناامید کننده بود و ناامیدتر کننده این نشست وبلاگی بود گویی به مجلس عروسی رفته بودم صدای همهمه حضار و گاه خنده های بلند و کف زدن با ریتم مجالس عروسی خلاف این فکر را تداعی نمی کرد.
به حرف های اصلاح طلبان که گوش می دادم در این فکر بودم که ایا اینها به فکر مدیریت کلان شهری هستند یا هنوز اندرخم کوچه تراکم مانده اند؟ به حرف خانم ابتکار فکر می کردم که می گفت مشکل اصلی تهران مشکل زیستی محیطی تهران است در حالی که خیابان های تهران در ان ساعات خصوصا در شریعتی چیزی دگر می گفت ( شاید که نه حتما اینها یک بار هم از وسائل عمومی نقلیه استفاده نکرده اند)
به حرفهای یک سوال کننده گوش می دادم که با چه حسی از مدیریت غلط شهری می گفت و شکایت داشت از ان ترافیک جمعه شب تهران.
اقای نجفی هم احساسات ان فرد را ... کرد و با خنده گفت بله من خودم از 9 شب تا 5 صبح تو ترافیک بودم اگر چند نفر از کارکنان شهرداری ان کال بودند همه چیز حل می شد.
در اخر به این نتیجه رسیدم تا وقتی که فکرها اینگونه سطحی است که اقای نجفی می گوید فقط چند نفر کم بود ماشین هل می دادند تا وقتی که اینها به برنامه ریزی برای ترافیک شهر فکر نمی کنند و تا وقتی که سرشان سرگرم تراکم و فرهنگسراها باشد همان به که اقایان فعلی باقی بمانند.
حضور محمد قوچانی از موارد جالب جلسه بود بنده خدا یه گوشه نشسته بود و داشت این خیمه شب بازی را میدید.
